10.4.2010 r. weszła w życie ustawa z 4.3.2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa wdraża przepisy dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12.12.2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. Urz. L 376 z 27.12.2006, str. 36), mającej na celu zniesienie barier w zakresie swobody przedsiębiorczości dla usługodawców i w swobodnym przepływie usług między państwami członkowskimi, a także urzeczywistnienie w pełni zintegrowanego rynku usług. Dyrektywa dotyczy działalności związanej z wykonywaniem zawodów regulowanych takich jak: radców prawnych, doradców podatkowych, ale także działowości handlowej, rzemieślniczej, usług edukacyjnych i szkoleniowych, turystycznych, gastronomicznych i in.
Ustawa transponując przepisy dyrektywy do polskiego porządku prawnego ma na celu w szczególności:
uproszczenie procedur administracyjnych w zakresie podejmowania i prowadzenia działalności usługowej,
likwidację lub złagodzenie barier w podejmowaniu i prowadzeniu działalności usługowej,
regulację swobody świadczenia usług,
zagwarantowanie odpowiedniej jakości usług,
zagwarantowanie praw usługobiorcom.
Ustawa określa zasady świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz współpracy międzynarodowej właściwych organów w zakresie świadczenia usług. Art. 6 ustawy, określając sposób świadczenia usług przez usługodawców, stwarza możliwość świadczenia usług różnego rodzaju samodzielnie lub łącznie z innymi usługodawcami.
Wprowadzenie wyjątku od tej zasady może nastąpić w przepisach odrębnych i jest dopuszczalne wyłącznie w celu:
zapewnienia niezależności i bezstronności wykonywania zawodu regulowanego, jak również zagwarantowania zgodności z uregulowaniami dotyczącymi etyki zawodowej i postępowania zawodowego, oraz
zagwarantowania niezależności i bezstronności świadczenia usług w zakresie certyfikacji, akredytacji, nadzoru technicznego, badań lub prób.
Na uwagę zasługuje również art. 10 ustawy, który zawiera katalog informacji, który usługodawca musi podać usługobiorcy przed zawarciem umowy w formie pisemnej lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi. Informacje te to m. in.: firma, siedziba, adres poczty elektronicznej, wskazanie głównych cech usługi oraz ceny. Na wniosek usługobiorcy usługodawca udostępnia także informacje:
o sposobie kalkulacji ceny za usługę, jeżeli cena nie została wcześniej ustalona, lub gdy nie ma możliwości podania dokładnej ceny,
o regulacjach prawnych dotyczących wykonywania przez usługodawcę zawodu regulowanego oraz sposobu w jaki można uzyskać dostęp do tych uregulowań,
o kodeksach dobrych praktyk, którym usługodawca podlega, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji,
w przypadkach w których usługodawca podlega przepisom kodeksów dobrych praktyk lub jest członkiem stowarzyszenia handlowego lub zrzeszenia zawodowego, które przewiduje odwołanie do pozasądowego rozstrzygania sporów, usługodawca podaje informacje w tym zakresie, jak również określa sposób w jaki można uzyskać dostęp do szczegółowych informacji dotyczących charakterystyki i warunków korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów.
Zgodnie z art. 20 ustawy, kto będąc usługodawcą nie dopełnia tych obowiązków, albo podaje informacje nie prawdziwe, podlega karze grzywny. Takiej samej karze podlega usługodawca, który na wniosek usługobiorcy nie udostępnia informacji o prowadzonej działalności związanej bezpośrednio z oferowaną usługą, o spółkach, w których uczestniczy, które są bezpośrednio związane ze świadczoną usługą, oraz o środkach podjętych w celu uniknięcia konfliktu interesów. Orzekanie w tych sprawach następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Ustawa wprowadza także szereg zmian w przepisach obowiązujących, np:
w ustawie z 26.5.1982 o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 i Nr 166, poz. 1317) oraz w ustawie z 6.7.1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm.), w których wprowadzono zmiany dopuszczające możliwość tworzenia spółek multidyscyplinarnych z udziałem przedstawicieli innych zawodów prawniczych i zawodów regulowanych,
w ustawie z 4.2.1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.), w której wprowadzono zmiany dotyczące terminu wydawania koncesji, który nie może być krótszy niż 3 lata i dłuższy niż 50 lat,
w ustawie z 29.9.1994 r. o rachunkowości (Dz. U z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 i Nr 165, poz. 1316), gdzie wprowadzono m. in. zmiany, które odchodzą od koncepcji siedziby jednostki, jako podstawowego miejsca prowadzenia ksiąg rachunkowych,
w ustawie z 21.7.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.),
w ustawie z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.).
